رباعی شمارهٔ ۶۱۴

شاعر از گذر عمر و بیهوده‌گی آن ناله می‌کند و به دو عامل مهم اشاره دارد: لقمه‌های حرام و نفس آلوده. او از کارهایی که باید انجام می‌داده و نکرده، پشیمان است و افسوس می‌خورد که به خاطر اشتباهاتش، به حالتی ناخوشایند دچار شده است.