رباعی شمارهٔ ۶۱۳

این شعر به توصیف دریا و امواج آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که دریا نه چیزی را کم می‌کند و نه چیزی را زیاد، بلکه همواره در حال حرکت است. همچنین، عالم و واقعیت نیز از همین امواج تشکیل می‌شود و به عبارتی زمان به دو حالت پایدار تقسیم نمی‌شود. بل در هر لحظه، یک آن پایدار وجود دارد.