رباعی شمارهٔ ۶۱۲

در این ابیات شاعر به انتقاد از زاهدان و عواملی می‌پردازد که بدون آگاهی و علم به انجام اعمال مذهبی می‌پردازند. او می‌گوید که اگر کسی به مکان‌های مقدس برود یا اعمال مذهبی را انجام دهد بدون اینکه علم و آگاهی داشته باشد، کارش بی‌ثمر و نادرست است. در نهایت، شاعر نتیجه می‌گیرد که عمل بدون علم ارزش واقعی ندارد و به نوعی همانند این است که هیچ کاری نکرده است.