رباعی شمارهٔ ۶۱۱

شاعر در این ابیات به تضاد بین زاهدی که به ترک دنیا و دینداری شعبه می‌زند و فرد می‌خوار و گناهکار اشاره می‌کند. او نگران است که فردی که گناه کرده، در نهایت دچار ناامیدی و تردید شود و آخر کار، گناهانش را بی‌فایده و همچون انسانی که هیچ کاری نکرده، بی‌اهمیت ببیند.