رباعی شمارهٔ ۶۱۰

این شعر به کسی اشاره دارد که در زندگی اش کارهای نیکو انجام نداده و فقط بدی کرده است و حالا به دنبال نجات و بخشش است. شاعر به او هشدار می‌دهد که بر امید به بخشش تکیه نکند زیرا کسی که اعمال نیکو نداشته، نمی‌تواند به راحتی از عواقب اعمال بد خود رهایی یابد. در واقع، عمل نکرده و کرده، در چشم خداوند یکسان هستند.