رباعی شمارهٔ ۶۰۸

این شعر بیانگر حالتی از دلتنگی و عذاب عاشقانه است. شاعر می‌گوید که هر چه دل و توجهش را به چیز دیگری معطوف کرده، همواره به یاد معشوقش بوده و توبه کرده است. حتی در حضور معشوق، بارها در خود شکسته و احساس کرده که توبه‌اش نتوانسته او را از عشق جدا کند. در واقع، این شعر نشان‌دهنده عجز و تسلط عشق بر دل است.