از مردم صدرنگ سیه پوشی به
وز خلق فرومایه فراموشی به
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات از مردم سیاهپوش صدرنگ صحبت میکند که به فراموشی و بیکسی دچارند. همچنین اشاره به مکالمات بیفایده و ناتمام میکند که باعث تنهایی و آرامش خاموش فرد میشود. او به نوعی به بیتوجهی و عدم ارزش قائل شدن برای ارتباطات و روابط انسانی اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از صحبت ناتمام بی خاصیتان
کنجی و فراغتی و خاموشی به