رباعی شمارهٔ ۶۰۲

در این شعر، شاعر به ملاقات دوست اشاره می‌کند و می‌گوید اگر تو به سراغ دوست نروی، دیگران چه گناهی دارند که در راه او قدم می‌زنند. او از شنونده خواسته است که با دل صاف و بدون کینه لباس زیبا بر تن کند و خود را آماده دیدار کند. به طور کلی، شعر دعوت به صفا و عشق و دیدار دوست است.