رباعی شمارهٔ ۶۰۰

این شعر به بیان ارزش والای انسانی و عشق می‌پردازد. شاعر به خاک‌نشینی اشاره می‌کند که به مقام و اهمیت خود آگاه است و نسبت به ارتباط با محبوبش حساس است. او از این می‌گوید که نباید به وسوسه‌ها و هوس‌ها توجهی کند و امیدوار است که فاصله‌ها و دوری باعث ناامیدی و رنجش خاطر محبوب نشود.