رباعی شمارهٔ ۵۹۷

این شعر بیانگر احساس عمیق جدایی و دل‌تنگی برای یار است. شاعر به دل و چشم خود می‌گوید که در حالت جدایی از یار باید دچار غم و اشک شوند، و از جانش می‌خواهد که ارزشش کمتر از یار نیست. در نهایت، تأکید می‌کند که بدون یار نمی‌تواند زندگی کند و باید از تنش جدا شود.