رباعی شمارهٔ ۵۹۶

این ابیات حاکی از غم و اندوه عمیق شاعر هستند. او از یک سو به احساسات بی‌ثبات و آشفته خود اشاره می‌کند و از سوی دیگر به بی‌مهری و بی‌رحمی زمانه. در پایان، همه این احساسات و تفکرات پریشان به غم جدایی و دوری از معشوق منجر می‌شود.