ابر از دهقان که ژاله میروید ازو
دشت از مجنون که لاله میروید ازو
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف تأثیرات مختلف انسانها بر طبیعت و احساسات میپردازد. ابر از دهقان به دلیل زحمات او باران میبارد، دشت از مجنون گل لاله میشکفد، بهشت از صوفی و حور عین از زاهد نشأت میگیرد و در نهایت، دلکی که ناله میکند، نتیجه احساسات و درونگری ماست. شاعر به نوعی ارتباط عمیق بین انسان و طبیعت را نشان میدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خلد از صوفی و حور عین از زاهد
ما و دلکی که ناله میروید ازو