رباعی شمارهٔ ۵۸۲

برداشت: ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو، و گریهٔ طفل بی‌گناه از غم تو، به این معناست که غم و اندوه تو چنان عمیق و فراگیر است که احساسات و عواطف هر کسی را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ حتی نالهٔ کسانی که در گوشهٔ خانقاه هستند و گریهٔ بی‌گناه‌ترین افراد، همچون کودکان، به خاطر درد و رنجی است که تو تحمل می‌کنی. این غم چنان فراگیر است که هیچ‌کس نمی‌تواند بی‌تفاوت از کنارش بگذرد.

برداشت: خروس صبحگاهی با صدای خود درد و غم تو را فریاد می‌زند و از شدت اندوه و ناراحتی، هزاران بار آه می‌کشد.