رباعی شمارهٔ ۵۶۷

این بیت شعری از یک دعا است که در آن درخواست شده تا معصیت‌ها و گناهان شخص بین حسن و حسین تقسیم شود. در واقع، گوینده با اشاره به رسالت پیامبر و نبردهای اسلامی، به خداوند متوسل می‌شود و از او می‌خواهد که بخشی از گناهانش را به خاطر مقام و منزلت حسن و حسین ببخشد.