رباعی شمارهٔ ۵۶۱

در این شعر، شاعر از مشکلات و سختی‌هایی که زندگی به او تحمیل کرده، شکایت می‌کند و می‌گوید که به خاطر ظلم و بی‌عدالتی‌های روزگار، دلش پر از غم و درد است. او روزها را با هزار غم می‌گذراند و در انتظار است که روزی حقیقت این مشکلات برای همگان روشن شود.