رباعی شمارهٔ ۵۶۰

این ابیات به بیان حالتی از عشق و اندوه می‌پردازد. شاعر از دل آشفته و غمگینی صحبت می‌کند که مانند چشمی همیشه گریان است. او از کاهش انرژی و تنی خسته سخن می‌گوید و شعله‌های عشق خود را که به شدت فروزان است، به تصویر می‌کشد. این شعله‌ها از کوه قاف فراتر می‌روند و نشان‌دهنده شدت احساسات شاعر هستند.