رباعی شمارهٔ ۵۵۹

این ابیات بیانگر احساس ناامیدی و درد شاعر از ظلم و بی‌عدالتی جهان است. او به تصویر آینه‌ای اشاره می‌کند که نشان‌دهنده انعکاس غم‌ها و دردهایش است. همچنین، از رنج و غم عمیق خود سخن می‌گوید که همانند اشک از چشمانش و خون از دلش جاری است. شاعر به شرایط سخت زندگی و ظلم سهمگین سیاره و زمانه اشاره می‌کند که بر او فشار می‌آورد.