رباعی شمارهٔ ۵۵۶

در این ابیات شاعر از احساسات درونی و دردهای نهفته‌اش سخن می‌گوید. او به شعله‌ور شدن آتش احساساتش اشاره می‌کند و به مشکلات و سختی‌هایی که تحمل کرده، اشاره دارد. همچنین از این موضوع عذرخواهی می‌کند که شاید سخنانش به هم ریخته و نامفهوم باشد و در نهایت، این پریشانی را ناشی از شرایط و وضعیت روحی خود می‌داند.