رباعی شمارهٔ ۵۵۵

این ابیات به رازهای عمیق و اسرار وجود اشاره دارند که نه به درستی قابل فهم برای کسی هستند و نه قابل بیان. سخن از گفتگویی است که میان من و تو وجود دارد، اما وقتی که پرده راز کنار برود، دیگر نه من باقی می‌مانم و نه تو. به نوعی، این اشعار به بی‌معنایی و ناپایداری وجود اشاره می‌کنند.