رباعی شمارهٔ ۵۵۳

این شعر به عشق و وابستگی عاطفی شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر از معشوق خواسته است که او را تحقیر نکند و عشقش را به عنوان بخش مهمی از وجودش بداند. در پایان، او به آرزوی دستی زیبا و مورد علاقه اشاره می‌کند که با وجود زخم‌ها و دردهای فراوان، ارزش و زیبایی آن را ستایش می‌کند.