رباعی شمارهٔ ۵۵۱

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که زلف‌های او برای دل او دردسرآفرین و لب‌هایش گره‌گشای مشکلات عاشقانه‌اش است. او تأکید می‌کند که دلش را فقط برای معشوق می‌نهد و از او می‌خواهد که دلش را به کسی دیگری ندهد.