رباعی شمارهٔ ۵۵۰

شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد دل می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق راهی به دلش پیدا کرده و دل او را از غصه پر کرده است. او هشدار می‌دهد که اگر روزی دلش به درد بیفتد، باید از چشمانش خون دلش را طلب کنند.