رباعی شمارهٔ ۵۴۷

این ابیات به توصیف یک عشق عمیق و پیچیده می‌پردازند. شاعر خود را عاشق، دیوانه و شیدا معرفی می‌کند و همچنین به چهره‌ای مشهور و افسانه‌ای تبدیل شده است. او از خود به عنوان کافر و بت‌پرست نیز نام می‌برد و می‌گوید که همه اینها تنها بخشی از حقیقت وجود اوست و او به مراتب پیچیده‌تر از اینهاست.