رباعی شمارهٔ ۵۴۶

در این ابیات شاعر از احساسات و رفتار خود می‌گوید. او می‌گوید که کارهای ناپسند خود را از دیگران پنهان می‌کند و دنیای سخت را برای خودش راحت می‌سازد. او از معشوقش درخواست دارد که امروز او را خوشحال کند و فردا نیز به او توجه داشته باشد، زیرا آنچه شایسته محبت و مهربانی اوست، انجام می‌دهد.