رباعی شمارهٔ ۵۴۲

در این شعر، شاعر به شمع و دل اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که به خاطر دوری از معشوق، گریه و زاری کنند. او می‌گوید چون به وصال محبوب نمی‌رسند، باید دندان بر جگر بگذارند و از دل‌خوری و درد رنج ببرند. این بیان، حس غم و اندوه ناشی از فراق را به تصویر می‌کشد.