ای نُه دِلِهٔ دَه دِلِه هر دَه یِله کن
صراف وجود باش و خود را چِله کن
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به بیصبری و ناپایداری در عشق اشاره میکند و توصیه میکند که خود را به صراف وجود تشبیه کند و به شدت در این راه مصمم باشد. او همچنین از معشوق به عنوان دوستی یاد میکند و پیشنهاد میدهد که با اخلاص به او نزدیک شود. اگر بعد از این تلاشها، به خواستهاش نرسید، آنوقت حق دارد گلایه کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
یک صبح به اخلاص بیا بر در دوست
گر کام تو برنیامد آنگه گله کن