رباعی شمارهٔ ۵۳۹

این ابیات به دعوت از دل و روح شاعر اشاره دارند تا به دنیای افراد بدنام و غمگین بروند. شاعر از دست مدهش به دنبال آرامش است و می‌خواهد با نوشیدن شراب غم، دلش را تسکین دهد و به حال کسانی که به سرانجام نمی‌رسند، توجه کند.