رباعی شمارهٔ ۵۳۸

در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که به او نگاهی رحمت‌آمیز داشته باشد و با لطفش، حال او را بهبود بخشد. او می‌گوید که خواسته‌ای غیر از آنچه که سزاوارش است، دارد و امیدوار است که خداوند به او بخششی کند که شایسته‌اش است.