رباعی شمارهٔ ۵۲۳

این شعر به تجلی و پنهان بودن رازهای الهی در جهان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که مانند آب حیات که در تاریکی پنهان است، حقایق الهی نیز در پس ظواهر و دنیای مادی وجود دارند. در نهایت، او تشبیهی از دریا و ماهی به کار می‌برد تا نشان دهد که حقیقت و معانی عمیق، اگرچه پنهان‌اند، اما در پس انبوهی از وجود قابل مشاهده‌اند.