رباعی شمارهٔ ۵۱۱

این ابیات شاعرانه درخواست کمک از خداوند را بیان می‌کند. شاعر از خداوند می‌خواهد که به او لطف خاصی عطا کند و او را به درک واقعیات و حقایق برساند. او از درد و رنج قلبی‌اش به خاطر عقل و اندیشه رنج می‌برد و در نهایت خواستار دیوانه شدن و رهایی از این دردهاست.