رباعی شمارهٔ ۵۰۸

در این شعر، شاعر از عشق و دلسوزی خود نسبت به دوستش سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که عشق این دوست برای او همچون دشمنی است که جانش را تهدید می‌کند. شاعر در جستجوی او به هر گوشه و خیابانی می‌رود، در حالی که معشوق در دلش قرار دارد و با این حال گویی بر گردن جان او دست دارد، به نوعی نشان‌دهنده‌ی تسلط عشق بر وجودش است.