رباعی شمارهٔ ۵۰۵

شاعر در این ابیات به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد. او دریای زیبایی و لعل‌های معشوق را با مرجان مقایسه می‌کند و زلف او را همانند عنبر و دندانش را همانند صدف می‌بیند. ابروهای او را به کشتی و پیشانی‌اش را به موج تشبیه می‌کند و چشمانش را طوفانی توصیف می‌کند که از گرداب بلا می‌گذرد. به طور کلی، این اشعار به وصف زیبایی‌های جذاب و دلربای معشوق می‌پردازد.