رباعی شمارهٔ ۵۰۳

در این ابیات، شاعر به توصیف فضایی می‌پردازد که در آن زنان دور میدان نشسته‌اند و به نظاره می‌پردازند. او اشاره می‌کند که این مکان پر از خطر و رنج است، مانند اژدهایی وحشتناک و زخمی از فیل‌ها. هر کسی که قدم به اینجا بگذارد، تمام وجود خود را در این میدان می‌گذارد و هیچ نگرانی از سرای سلطان ندارد.