رباعی شمارهٔ ۵۰۲

در این ابیات، شاعر به اهمیت زبان و سخن اشاره می‌کند. او می‌گوید که زبان دشمن جان است و باید آن را در کنترل داشت. همچنین از شیرینی سخن گفتن و تاثیر آن بر روابط انسانی یاد می‌کند. در پایان، زبان را مانند برگی از درخت در فصل پاییز توصیف می‌کند که ممکن است بیافتد و از بین برود، بنابراین باید مراقب آن بود.