رباعی شمارهٔ ۴۹۷

شاعر در اینجا به احساس تنهایی و غم خود اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که با لطفش به او آرامش و تسکین دهد. او همچنین به روح حضرت ویس قرن ارادت دارد و از او می‌خواهد که دندان‌هایش را ببخشاید. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده عمق غم و نیاز به یاری الهی است.