رباعی شمارهٔ ۴۹۶

در این ابیات شاعر مطرح می‌کند که در دوره سلطنت خداوند، خود را همچون پادشاهی می‌بیند و به وجود او اشاره می‌کند. همچنین بیان می‌کند که هدف انسانی و موجودات، وجود اوست و آن‌ها به‌نوعی نشان‌دهنده‌ی او در دنیا می‌باشند. به عبارت دیگر، وجود انسان‌ها و خلایق، جلوه‌ای از حقیقت الهی است.