رباعی شمارهٔ ۴۹۵

در این شعر، شاعر به دو معبود اشاره دارد و بیان می‌کند که ما این معبودان را راهنمای خود می‌دانیم. او همچنین به iman و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و علی‌رغم تمام محبت‌ها، به این نتیجه می‌رسد که دلدار برای ما نیکو نیست و سرنوشت خود را بهتر از آنچه هست می‌داند.