رباعی شمارهٔ ۴۹۲

شاعر در این ابیات به بیان خوشحالی و رضایت خود می‌پردازد. او می‌گوید که حتی در زمان‌هایی که غم و اندوه وجود دارد، باز هم خوشحالیم. در صورت وجود درد، ما همچنان خوشیم. او به این نکته هم اشاره می‌کند که ما از آنچه از عالم غیب به ما می‌رسد، راضی هستیم و به آن چه که از دیگران می‌رسد نیازی نداریم. در نهایت، خوشبختی‌اش را از درون و ارتباطش با جهان بالاتر می‌داند.