رباعی شمارهٔ ۴۹۰

در این شعر، شاعر به عشق پرداخته و می‌گوید که تا زمانی که زندگی می‌کند، جز به غم محبوب نمی‌اندیشد. او بیان می‌کند که اگر محبوب، سر و سامان او را در دست داشته باشد، او و دیگران به خاطر عشق، سر خود را در قدم‌هایش می‌نهند. این ابیات نشان‌دهنده‌ی فدای عشق و تسلیم در برابر محبوب است.