رباعی شمارهٔ ۴۸۸

برداشت: ما در می‌خواری و شادی، به تقوا و پرهیزگاری پایبند هستیم، اما در عین حال دلمان به چیزهای دنیوی و خواسته‌های آخرتی هم مشغول است.

برداشت: این جمله بیانگر این است که وقتی دنیا و دین با هم به طور همزمان در نظر گرفته شوند، نشان دهنده این است که ما نه به دنیا تعلق داریم و نه به دین به طور کامل. به عبارت دیگر، ما از هر دو جنبه دوری جسته‌ایم.