رباعی شمارهٔ ۴۸۷

این شعر به رابطه نزدیک و وحدت میان دو نفر اشاره دارد که هرچند به ظاهر دو وجود جدا هستند، اما در واقع به عنوان یک کل واحد عمل می‌کنند. مانند پرگاری که دو سر دارد ولی در نهایت به یک نقطه می‌رسند و به یکدیگر متصل می‌شوند. این بیانگر پیوستگی و هماهنگی در روابط انسانی است.