رباعی شمارهٔ ۴۸۲

در این اشعار، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هرچند مشغول کار خاصی نیستند و از فعالیت‌های پرثمر دورند، اما در جریان زندگی و زیبایی‌ها (مانند گلزار) حضوری دارند. همچنین، خود را به عنوان بخشی از کتاب وجود می‌بیند که در حاشیه و کمرنگ است، اما این بدان معنا نیست که بی‌کار هستند؛ بلکه به نوعی در مشغله‌های زندگی حضور دارند.