رباعی شمارهٔ ۴۸۱

این شعر به بیان وابستگی و ارتباط عمیق عاشقانه می‌پردازد. شاعر با تشبیه خود به دایره‌ای که از پوست معشوق تشکیل شده، نشان می‌دهد که وجودش به معشوق وابسته است. او می‌گوید که اگر معشوق به او محبت کند، با عشق و شادی به زندگی ادامه خواهد داد و اگر هم کم توجهی کند، همچنان در سکوت و خاموشی خواهد ماند. در واقع، این شعر احساسی از عشق و وابستگی را به تصویر می‌کشد.