رباعی شمارهٔ ۴۷۸

در این بیت، شاعر از نسیمی سخن می‌گوید که گلی تازه از باغ به ارمغان آورده است. این نسیم به خاطر عطر دل‌انگیز گل، جان انسان را شاداب می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که این beauty و جذابیت، تنها یک تصویر زیبا نیست بلکه حکایت از صفای واقعی و نیکوخلق دارد.