رباعی شمارهٔ ۴۷۷

در این شعر، شاعر از خداوند درخواست بهشت (جنات نعیم) دارد. او به تفاوت بین خود و زاهد اشاره می‌کند؛ زاهد به دنبال ثواب و پاداش است، اما شاعر با امید و خواسته‌های بزرگ به سوی خدا می‌رود. او بیان می‌کند که خود دست خالی دارد، در حالی که خداوند هدیه‌ای برای او آماده کرده است و در نهایت از اینکه کدام یک به خواسته‌های خود می‌رسند، می‌پرسد.