رباعی شمارهٔ ۴۷۳

شاعر در این ابیات از عشق و ارادت خود به دوست سخن می‌گوید و آرزو دارد که دور خانه او بگردد و آستانه‌اش را ببوسد. او می‌خواهد بدون وابستگی به دیگران، از محبت‌های دوست بهره‌مند شود و در حقیقت نیاز خود را از خزانه محبت او می‌خواهد.