رباعی شمارهٔ ۴۷۱

در این ابیات، شاعر از شنیدن بوی می و صداهای شادابی و خوشی صحبت می‌کند. او به احساسات خود اشاره می‌کند که در درونش، صدای الهی را از طریق نی می‌شنود. به طور کلی، این اشعار تمایل به تجربه‌های معنوی و موسیقی دل‌انگیز را نشان می‌دهد.