رباعی شمارهٔ ۴۶۷

در این شعر، شاعر از شوق و اشتیاق خود برای دیدن شخص محبوب صحبت می‌کند. او اشاره دارد که وقتی او از دیارشان می‌رود، دل او پر از حسرت و آرزو می‌شود. وداع با محبوب به او آسیب می‌زند و از دیدار او محروم می‌شود.