رباعی شمارهٔ ۴۶۶

در این اشعار، گوینده ابراز ناامیدی می‌کند که نمی‌تواند محبوبش را از نزدیک ببیند یا با او ملاقات کند. او احساس می‌کند که به وصالی با محبوبش نمی‌رسد و حتی نام او را هم نمی‌تواند بنویسد و ببیند. این کلمات نشان‌دهنده‌ی دلتنگی و دوری از عشق هستند.