رباعی شمارهٔ ۴۶۵

برداشت: هر وقت که به یاد تو باشم، چه در شوق و شادی باشم و چه در اندوه، نام تو را بر زبان می‌آورم، حتی اگر در حال حرکت باشم یا نشسته باشم.

برداشت: من به یاد تو عادت کرده‌ام ای دوست، به طوری که هر جا نگاه می‌کنم، تو را می‌بینم.